- förljugen
- förljugnare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- förljugnare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugna
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- förljugnare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugen
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugne
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- förljuget
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugnaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugen
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugnast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (förljuget)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- (förljuget)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugnaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- förljugnare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugnare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- förljugnast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugna
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- förljugna
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- (förljuget)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- förljuget
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)