- konstig
- konstigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- konstigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstiga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- konstiga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- konstigt
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- konstige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigt
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- konstigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- konstiga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigt
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- konstigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)